Το πρώτο μέρος ήταν θετικό, δοκάρι και τεράστια ευκαιρία με τον Κούτσακο (11’), γκολ του Μαντσίνι που ακυρώθηκε σωστά ως οφσάιντ (12’), φάση με τον ίδιο πρωταγωνιστή και νέα «μεγάλη» απόκρουση του Άλβες (39’) που «κράτησε» το «μηδέν» στην άμυνα. Από εκεί και πέρα, όμως, το κλασικό πρόβλημα, καμία συνέπεια στη διάρκεια, ενώ δεν μπόρεσε να «πατήσει» πάνω στις στιγμές του και να «κτίσει» κυριαρχία και να νικήσει για τέταρτη φορά τη φετινή σεζόν τους «πράσινους».
Στο δεύτερο ημίχρονο, ο ΑΠΟΕΛ ήταν «μουδιασμένος», τη στιγμή που ο Άρης ανέβασε στροφές. Το γκολ του Γρηγόρη Κάστανου (55’) ήταν προϊόν της πίεσης και της θέλησης των γηπεδούχων, την ώρα που οι «γαλαζοκίτρινοι» απλώς… παρακολουθούσαν τη φάση, χωρίς ένταση στο μαρκάρισμα, χωρίς γρήγορη αντίδραση για κάποιο φάουλ που θα σταματούσε τον αντίπαλο παίκτη. Στη συνέχεια, ο ΑΠΟΕΛ «πάλεψε» για την ισοφάριση, αλλά δεν το κατάφερε, μένοντας και με 10 ποδοσφαιριστές, μετά την αποβολή του Λαΐφη για διαμαρτυρίες (88’), σε μια φάση που το οικοδόμημα των «γαλαζοκίτρινων» θεωρεί πως η διαιτησία αδίκησε τους παίκτες και την προσπάθεια τους. Το παιχνίδι χάθηκε, το -3 όμως παρέμεινε, ωστόσο, στο πρόγραμμα υπάρχουν τρεις «στροφές».
Όταν μία ομάδα επιθυμεί να φτάσει σε μία έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, καλείται να βελτιώσει την εμφάνιση και να πάρει αποτελέσματα. εντός και εκτός έδρας. Ο ΑΠΟΕΛ φαίνεται να «λυγίζει» όταν η μπάλα «καίει» και δεν παίρνει πρώτος το προβάδισμα. Οι πάντες ευελπιστούν ότι αυτό μπορεί να αλλάξει στις τελευταίες «μάχες».
