Τέσσερις μέρες πριν την αναμέτρηση στο Γιβραλτάρ το SPORTIME είχε... προειδοποιήσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Στο άρθρο με τίτλο «Το εμπόδιο δεν είναι η Λίνκολν, αλλά…» αναφερόταν αυτολεξεί: «Αν για κάτι πρέπει να ανησυχούν στην πρωταθλήτρια είναι η (νοητική, πνευματική, ψυχολογική) διαχείριση της «κατραπακιάς» από την Καϊράτ Αλμάτι. Η αποτυχία στο Τσάμπιονς Λιγκ, το προσπέρασμα της «χρυσής» ευκαιρίας για είσοδο στη league phase της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους «πρασίνους», οι οποίοι γνωρίζουν ότι απεμπόλησαν πρόωρα (και ελαφρά τη καρδία) ό,τι τόσο πολύ μόχθησαν την περασμένη περίοδο να εξασφαλίσουν».
Το βράδυ της Πέμπτης, στην πρώτη αναμέτρηση με τη Λίνκολν Ρεντ Ιμπς, επιβεβαιώθηκαν όλα μέχρι κεραίας. Ο συνθετικός χλοοτάπητας, οι απουσίες, η μη λειτουργική ενσωμάτωση των νεοφερμένων, οι «χαμηλές πτήσεις» βασικών μονάδων του κορμού -όλα είναι αδιαμφισβήτητα γεγονότα, συνάμα όμως και «προφάσεις εν αμαρτίαις», αν αναλογιστεί κάποιος τη διαφορά δυναμικής των δύο αντιπάλων.
Το πλεόνασμα σε εμπειρία και ποιότητα είναι τέτοιο που το «τριφύλλι» όφειλε -εύκολα ή δύσκολα- να φτάσει στη νίκη και να «καθαρίσει» την πρόκριση. Δεν το έπραξε και η ισοπαλία δεν νοείται να λογίζεται ως επιτυχία. Η προσέγγιση και η εμφάνισή της έδωσαν στον αντίπαλο πολύ περισσότερα δικαιώματα απ’ όσα το τελικό αποτέλεσμα.
Και εν όψει ΓΣΠ το τέρμα της ισοφάρισης ενδέχεται να κάνει μεγαλύτερο κακό παρά καλό. Πώς; Αν συνδυαστεί με τη (στρεβλή) λογική «αν με τέτοια απόδοση δεν χάσαμε εκεί, τότε με οριακή βελτίωση και τις επιστροφές παικτών θα προκριθούμε άνετα εδώ».
Στο Γιβραλτάρ επιβεβαιώθηκε πως η Ομόνοια σε αυτό το στάδιο δεν αποτελεί συνέχεια της πρωταθλήτριας της περασμένης περιόδου, αλλά μια ομάδα που «ψάχνεται» και δεν πατά γερά στον αγωνιστικό χώρο.
Η πρόοδος θα έλθει μόνο μέσα από την παραδοχή της προβληματικής κατάστασης. Η ωραιοποίησή της ή η εθελοτυφλία απέναντι στο προφανές μόνο μεγαλύτερους μπελάδες «εγκυμονεί».
