Από την ημέρα που επέστρεψε στη Κύπρο (με την οικονομική συνδρομή και τον ενθουσιασμό του απλού κόσμου), ο Χριστοφή αποτέλεσε την μεγαλύτερη ελπίδα των φίλων της Ομόνοιας για την αναγέννηση της ομάδας. Ήταν ο αγαπημένος του κόσμου, άλλωστε μία ματιά στις διάφορες εκδηλώσεις, όπου ήταν ο κύριος πόλος έλξης για μικρούς και μεγάλους, ήταν τρανή απόδειξη.
Μεγάλη η αγάπη, μεγάλες και οι προσδοκίες. Ανταποκρίθηκε ο Χριστοφή; Ελάχιστα ως καθόλου. Ο πρώτος που το αναγνωρίζει πιθανότατα είναι ο ίδιος. Δείχνει διάθεση, ήθελε και στο ντέρμπι να κάνει πράγματα, έτρεξε πάρα πολύ, είχε επιστροφές, αλλά δεν του βγήκε τίποτα. Μία κάκιστη βραδιά, κοινό σημείο 14 παικτών.
Με την Ομόνοια να σέρνεται και με τους πλείστους ποδοσφαιριστές να αποδίδουν άσχημα, ο Χριστοφή δέχεται τη πιο σκληρή κριτική, φορτώνεται τη μέγιστη ευθύνη. Περισσότερη από όση πρακτικά του αναλογεί, για τους λόγους όμως που αναφέραμε πιο πάνω.
Το ηθικό του είναι κάτω, ίσως περισσότερο από τον κάθε παίκτη της ομάδας. Ξέρει καλύτερα και από τους 25-26 παίκτες του ρόστερ τι εστί Ομόνοια και πως νιώθει ο κόσμος της, το βιώνει πιο ρεαλιστικά.
Την ίδια στιγμή, ακόμη και οι σκληροί κριτές του αναγνωρίζουν πως όλα εκείνα τα στοιχεία που τον ανέδειξαν υπάρχουν. Το σουτ, η έκρηξη, η ταχύτητα. Οι αντίπαλοι προπονητές φροντίζουν πάντα να βγάζουν διπλά και τριπλά μαρκαρίσματα πάνω του, γνωρίζοντας πως ανά πάσα στιγμή, ο Χριστοφή μπορεί να κάνει ζημιά. Μπορεί να πάρει τα πάνω του. Είναι περισσότερο πρόβλημα ψυχολογίας και πιθανότατα θέμα ενός-δύο καλών εμφανίσεων για να πάρει τα πάνω του.
Έχει πολλά να δώσει και σίγουρα με μία ομάδα βελτιωμένη, είναι δεδομένο πως μπορεί να κάνει πράγματα, πολλά πράγματα. Την στιγμή αυτή έχει πρώτα από όλα να αποδείξει πως αντέχει στα μεγάλα ζόρια. Αν το κάνει, που μπορεί να το κάνει, ο Χριστοφή θα πάρει και το πιο ζεστό χειροκρότημα.
